Headline text
ცეტები ერთი შეხედვით უბრალო თეატრალური სტუდიაა,რომელიც არტოს ბაღში მდებარეობს. მაგრამ იმ ბავშვებისთვის რომლებიც იქ დადიან ნამდვილად არ არის უბრალო სტუდია. იგი მათთვის ყველაფერია. თამამად შემიძლია ვთქვა რომ ბავშვებს ეს სტუდია საკუთარი სახლივით უყვართ. (თუ მეტად არა.) ”ცეტებში” მარტო ხელოვნებას როდი ეუფლებიან, აქ სხვა უამრავ რამეს სწავლობენ. ხოლო თუ ბავშვი პატარაობიდან ”ცეტებში” დადიოდა მერწმუნეთ ის ნამდვილი ქართველი გაიზრდება. ცეტებს უკვე 10 წელი შეუსრულდა და აქ უკვე უამრავი ბავშვი აღიზარდა. ბევრმა თეატრალურ ინსტიტუტში განაგრძო სწავლა. ბევრმა ვერა. მაგრამ ეს არ არის მთავარი. თუ რამდენიმე თვე მაინც გივლია იქ, მიხვდები რომ ცეტებში სიარულისთვის სულაც არ არის საჭირო, შენი მიზანი იყოს, გახდე მსახიობი. აქ ხომ ზრდილობას, უფროსის პატივისცემას გასწავლიან. აქ სიარულის შემდეგ გრძნობ რომ არანაირი კომპლექსი აღარ გაწუხებს. სხვა თუ არაფერი სცენაზე დგომის გამოცდილებას იღებ. ყველა კი ვერ დაიკვეხნის თუმანიშვილის სცენაზე თამაშით. ”ცეტების” მთავარირეჟისორი ბატონი გიორგი სიხარულიძეა.ხოლო მისი თანაშემწებატონი კოტე გახლდათ მაგრამ მან ცხოვრების გზა შეიცვალა და მღვდლად ეკურთხა. ბავშვებს ძალიან დაწყდათ გული მისი წასვლის გამო. ყველასთვის საყვარელი ბატონი კოტე, ახლა მამა კონსტანტინეა და სხვათაშორის რამდენიმე ”ცეტის” პირადი მოძღვარიც. პირადითქო იმიტომ ვთქვი რომ იგი სხვებისთვისაც არ იშურებს დარიგებებს. მის მაგივრად ახლა ”ცეტებში” ბატონი ვანოა. ცვლილებების თეატრის მსახიობი, ყოფილი ცეტი. ძველ ცეტებს იმდენად უყვართ არტოს ბაღი რომ ხშირად შეივლიან და დახედავენ ხოლმე საყვარელ ადგილს. შეუძლებელია არ გიყვარდეს არტოს ბაღი, ის პატარა ოთახი რომელთანაც უამრავი მოგონება გაკავშირებს, ის წყალი რომელიც ბაღში მოდის და გინდა თუ არა რაღაც იდუმალი ძალა გაიძულებს ყოველ მისვლაზე დალიო. თითქოს სხვანაირი გემოც აქვს... რაც შეეხება ”ცეტების” შემოქმედებას რა მოთვლის მის სპექტაკლებს. ”ცოდვის მატარებელი”, ”ბოლო ზარი”,”მამულის შვილნო ქართველნო”, ”უკანასკნელი გაკვეთილი”, ”ქვეყანა სადაც არ უყვართ და არ იცინიან”, ”გასეირნება”, ”რა ვაკეთეთ, რას ვშვრებოდით”, ”საქართველო ლამაზო”, ”მუცელა”, ”სახურავის მტრედები”. მათ სპექტაკლების გარდა უამრავი ლიტერატურული საღამო აქვთ მოწყობილი. ასევე კარნავალები, რომლებსაც ბავშვები რეჟისორების გარეშე აწყობენ, ჯგუფურად იყოფიან და ერთმანეთს ეჯიბრებიან. გამარჯვებული ჯგუფიდან კი ეგრედწოდებული ჟიური წლის ცეტს ირჩევს. მოკლედ ცეტებში ნამდვილად არ მოიწყენ. განსაკუთრებით ზაფხულობით. მაშინ როცა ცეტები დასასვენებლად ქობულეთში მიდიან. ყველა ვინც მათთან ერთად მიდის დასასვენებლად, სექტემბრიდან ისიც არტოს ბაღში ერთი ”უბრალო სტუდია რომ არის” უმალ მისი სრულუფლებიანი წევრი ხდება. არც ეს წელი ყოფილა გამონაკლისი, ცეტებმა ქობულეთში კიდევ ერთხელ დაამტკიცეს რომ ისინი მართლაც ცეტები არიან, და სხვათაშორის ბავშვებს არც, ერთი შეხედვით სერიოზული, ბრაზიანი, და მკაცრი რეჟისორები ჩამოუვარდებოდნენ. იქ ყველა თანასწორუფლებიანი იყო. ბავშვებიც და პედაგოგებიც. დამიჯერეთ, ცეტებთან ერთად სუფრასთან ქეიფსაც არაფერი ჯობს!!!
მოკლედ თავად განსაჯეთ, მე მხოლოდ მცირედ გადმოგეცით ცეტების შესახებ. და გაითვალისწინეთ რომ ძნელია სიტყვებით გადმოსცე ის რაც იქ ხდება. თუ დაგაინტერესათ ცეტებმა მობრძანდით არტოს ბაღში, იკითხეთ ცეტები, (ყველა მოგასწავლით) და მერე როცა ჩვენი ერთ-ერთი წევრი გახდებით თქვენც ჩვენსავით შეგიყვარდებათ იქაურობა.
თამუნა ცინცაძე. /სტუდია ”ცეტები”/